ترویج احادیث شیعه

* دعای کمیل

دعایی با مضامین عالیِ عرفان از دیدگاه معصومین علیهم‌السلام که آموختنش به کمیل، نشان از میزان رشد و شایستگی او در پذیرش معارف اهل بیت دارد و استحقاق رسیدنش به درجات بالاتر را نوید می‌دهد.

البته خواستِ درونی و تشنگیِ کمیل در کسب معارف نیز – افزون بر دوستی دیرینه‌اش با علی و آل علی علیهم‌السلام – مهم‌ترین عامل پذیرفته شدنش برای حفظ و نگهداری این دعا بوده است. او خود در این مورد چنین می‌گوید:

روزی در مسجد کوفه نشسته بودیم با امیرمومنان علیه‌السلام ؛ در حالی‌که او می‌گفت و ما می‌آموختیم، تا این‌که از آن میان، یکی درباره معنا این آیه پرسید:

«فِیها یُفرَقُ کُلِّ أَمرٍ حَکِیمٍ»¹ «در آن شب، هر امری به حکمت رقم می‌خورد».

آن حضرت فرمود: «سوگند به کسی که جان علی در دست اوست، منظور شبِ نیمه شعبان است. در آن شب هیچ بنده‌ای نیست مگر این‌که خیر و شر او برایش رقم می‌خورد تا نیمه شعبان سال دیگر. و هیچ بنده‌ای نیست که آن شب را احیا کند و دعای خضر را بخواند؛ مگر این‌که دعایش پذیرفته شود».

آن روز گذشت و شب فرارسید، و درست شب نیمه شعبان بود و هنگام فراگیریِ دعایِ خضر.

بیتابانه به انتظار شب نشستم تا به نیمه برسد. آن‌گاه به درِ خانه علی (ع) رفتم. در را گشود و فرمود: این وقت شب برای چه کاری آمده‌ای؟»

گفتم: برای آموختن دعای خضر، ای امـیـرالـمـومـنـیـن.

فرمود:«پس بیا و این دعا را فرابگیر و در هر شب جمعه، یا هر ماه یا هر سال یکبار آن را بخوان که خداوند تو را کفایت و یاری می‌کند، و روزی‌ات عطا می‌فرماید.

البته ای کمیل! بدان که دوستی دیرینه‌ات با ما، موجب شد تا خواسته‌ات را پاسخ گویم. پس بنویس آنچه را می‌گویم:²

پروردگارا! از تو می‌خواهم به حق رحمتت که همه چیز را فرا گرفته، و به حق نیرویت که همه چیز را به وسیله‌اش شکست خورده و از پای افتاده گردانده‌ای و همه چیز در برابرش خوار و زبون گشته...

خداوندا! بر من ببخش گناهانی که رسوایی به بار آرَد.

خداوندا! بر من ببخش گناهانی که بدبختی ببارانَد.

خداوندا! بر من ببخش گناهانی که نعمت‌ها بگردانَد.

خداوندا! بر من ببخش گناهانی که دعاها را به بند کِشد.

خداوندا! بر من ببخش گناهانی که بلاها را فروریزد....

پروردگارا! چه بسیار زشتی‌هایم را که پوشاندی، چه بلاهای گران که از من بگرداندی، چه بسیار لغزش‌هایی که از آن بازَم داشتی، چه بسیار کارهای ناپسندی که از من دور ساختی، چه بسیار ستایش‌هایی که شایسته‌اش نبودم و درباره‌ام پراکندی... ^*

________________________________________

2.    نقل به معنا از «اقبال» سیدبن طاووس. نیز شیخ طوسی در «مصباح المتهجد» می‌گوید: کمیل بن زیاد در شب نیمه شعبانی، علی علیه‌السلام را در سجده می‌بیند که این دعا را می‌خواند و آن را از مولایش فرا می‌گیرد.

* مسعودی، مجید؛ از قبیله خوبان: کمیل بن زیاد نخعی به انضمام وصیت علی علیه‌السلام به کمیل (مرزبانان خورشید ؛ 1) ، صص 60-62